Suat Çağlayan

Bu iki sözcük sıklıkla yan yana, hatta birbirinin yerine kullanılır. Yan yana kullanılması ve «Demokratik Cumhuriyet” denilmesi elbette doğru ve güzel bir tanımlamadır. Ama

İzmir, Bornova Şehir Tiyatrosu şu sıralarda «Arturo Ui’nin Önlenebilir Yükselişi” adlı oyunu oynuyor. Hakan Taner Yıldırım’ın yönettiği oyun, izleyenlerin soluğunu kesiyor. Çünkü izleyici, oyunun

Adına «Kürt açılımı” dedikleri ve PKK’ya ödün üstüne ödün verdikleri bir politikanın ülkemizi ne hale getirdiğini hep birlikte görüyoruz. Neredeyse sıfır düzeyine inmiş olan

Siyasi iktidar, gözünü en dirençli kalelere dikmiş, adamlarına komut üzerine komut veriyor: «Alevilerin oylarını istiyorum!” «İzmir’i istiyorum!” **** Önce İzmir’den başlayalım ve yaşamsal bir

Bu hükümet «uzun zamandır” Öcalan’la görüşerek ondan yardım istiyor. Bu ‘seanslar’ sırasında başka hangi pazarlıkların yapıldığını herkes merak ediyor… Elbette akla gelen ilk olasılık

Batı ülkeleri, gelişmekte olan ülkeler üzerinde en büyük baskıyı ‘İnsan Hakları’ üzerinden kurarlar. Onlara göre; eşitlik, insan hakları, demokrasi ve özgürlük söz konusu olduğunda

Aklı başında hukukçular, Türkiye’deki son yargı kararlarına ateş püskürüyorlar… Hemen hepsi Balyoz davasından tutuklanmış ve milletvekili seçilmiş olan Mustafa Balbay, Mehmet Haberal ve Engin

‘ÜÇ F’nin, faşit diktatörlerin beslenme kaynağı olduğu söylenir. Her ne kadar İspanyol diktatör Franco’ya mal edenler varsa da, ‘3F’nin Portekiz diktatörü Salazar’ın yöntemi olduğu

AKP iktidarı, eğer bu seçimde de gitmezse, ülkenin vay haline… İşbaşında oldukları 9 yıl içinde devletin tüm kurumlarını ele geçirdiler… Şimdi de toplumun örgütlü

Tunus’ta başlayan ve tüm Arap coğrafyasına yayılan toplum hareketleri önemli sonuçlar doğuruyor… Dışarıdan bakıldığında, daha doğrusu Batılıların anlatımlarıyla, sanki Arap coğrafyası artık uyanmış da,