Site İçi Arama

Aşağıdaki formu kullanarak sitemizdeki yazılarda arama yapabilirsiniz.

Üniversite Amfileri

Gözde Pektaş
Üniversite okuyan herkes bilir; orası başkadır, ne oyunla dersin birbirine karıştığı ilkokul sıralarına benzer, ne de ergenlik çağının karmaşasındaki lise yıllarına…Başka başka diyarlardan hikayelerin buluştuğu amfilerde bulursun kendini. Doğup büyüdüğün topraklardan, görmeye alıştığın insanlardan uzakta sana benzeyen ve benzemeyen bir çok insanın arasındasındır artık. Akşam eve geldiğinde önüne yemeğini koyan annen, ne yaptığını soran baban da yoktur. Artık her anlamda kendinle ve tanımadığın insanlarla başbaşasındır. Birçok şeyi kendin halletmen, sorunlarını kendin çözmen gerekir. Kısaca kendi ayakların üzerinde durma zamanıdır. İlk zamanlar hissettiğin yalnızlık ve çaresizlik hissi, zamanla yerini arkadaşlarınla birlikte kurduğun dost sohbetlerinin güzelliğine bırakır.

Seni sen yapan birçok değeri burada öğrenirsin. Ortak yaşamaktan tut da parasız kalmaya kadar çoğu şeyi öğretir üniversite yılları. Hayat tecrübesi denen kavram burada anlam kazanmaya başlar. Tabiî ki asıl öğrendiğimiz ve tecrübe kazandığımız alan fikirseldir. Farklı coğrafyalardan insanların buluştuğu o amfilerde insan öyküleri birleşir ve birbirine karışır. Farklılığın eksiklik değil de zenginlik olduğunu, bakış açılarını ve herkesin kendi içerisindeki haklılığını kavrarsın çoğu zaman.

Bunların dışında seni şekillendiren asıl insan ise kürsünün arkasındakidir. İlkokul ve lise sıralarındaki öğretmen gitmiş; yerini kürsüdeki hocaya bırakmıştır. Yaptığı mesleğin asıl noktasını kavrayamamış, akademisyenliği sadece dersini kitaptan veya ezberden anlatıp; etliye sütlüye karışmadan sınıftan çekip giden hocalar hariç olmak üzere, mesleğin hakkını vererek yapan hocalar farkında olmadan sizin hayatınızda mükemmel izler bırakır.

Asıl meselenin, her anlatılanı sorgusuz sualsiz yazmakla ve sınavda ezberden verilen cevaplarla olmayacağını, önemli olanın sorgulamakla başlayacağını öğrendiysen, hakikatli bir hocayla karşı karşıyasındır. Herkesin fikirlerini söyleyebildiği, haklı ve haksız olunan noktaların açıklandığı yerlerdir üniversite amfileri. Sadece hocanın ders notlarından veya kitaptan anlattığı basmakalıp cümlelerden ibaret değildir. Öğrencilerin ve hocaların korkmadan düşüncelerini beyan ettiği bilim yuvalarıdır üniversiteler. Gelecekte, ülkeyi şekillendirecek nesillerin yetiştiği yerlerdir aslında.

Ülkede kamu kurumlarının çoğu yozlaşmış bulunmakta ve yozlaşmaya da devam etmektedir. Artık çoğu kurum, personel alımında liyakattan başka kriterlere göre seçim yapmaktadır. Ne yazık ki bu geçmişte de böyle oldu; hala da böyle olmaya devam etmektedir. Bir tek kurumları ele geçirmeye çalışan toplulukların ismi değişmektedir. Ama asıl korkutucu olan ise gelecek nesilleri şekillendirmekte olan üniversitelerin de bu yozlaşmadan nasibini almasıdır.

Son dönemde yaşanan ve ülkenin adeta can damarı niteliğinde olan üniversitelerindeki çok değerli akademisyenlerin ihraç edilmesi ve akabininde yaşananlar, nasıl bir karanlık dönemin içinde olduğumuzu bize göstermektedir. Ankara üniversitesini, Marmara üniversitesini, üniversite yapan ne binası, ne rektörü ne de dekanıdır. Oraya o ismi kazandıran emektar akademisyenleri ve hocalarının arkasında duran korkusuz öğrencileridir. Bu da gösteriyor ki böyle değerli akademisyen ve öğrenciler olduğu sürece kimse üniversiteleri yozlaştıramaz ve bilim yuvası olmaktan çıkaramaz…

Ne diyor Ece Ayhan:

Ben direniyorum, direneceğim de.
" Hayır, kesinlikle sizin bildiğiniz gibi değil " diye !
Atı alan Üsküdar'ı geçmiş de olsa, bence hem direnmek, hem diretmek gerek.

Haklılığın inadı denen şey, bence budur işte...



01/03/2017



Yazarın diğer yazıları

Yaşamaya Dair (01/04/2018)
Küçük Bedenlere Yüklenen Ağır Yükler (01/03/2018)
Bağımsızlık… (01/02/2018)
Barış Şehri: Yeruşalayim (01/01/2018)
Vicdan (01/12/2017)
Yaşam ve Mutluluk (01/10/2017)
Gökyüzüne Bakalım… (01/09/2017)
İz Bırakmak (01/08/2017)
Bayram Günleri (01/07/2017)
İnsanca Olmalı (01/06/2017)
Dönemeç (01/05/2017)
Zamanın İçinde (01/04/2017)
Oku (01/02/2017)
Eğitimde PISA Etkisi (01/01/2017)
Karmaşada Yaşamak (01/12/2016)
CEBİMİZDEKİ UMUTLAR (30/06/2016)
ALIŞMANIN ZEHİRİ (01/06/2016)
ONULMAZ YARALAR (01/04/2016)
DÖNEMEÇ (01/03/2016)
Umut İnsanda (01/02/2016)
Yaşam Çıkmazı (01/01/2016)
Aydınlığa Kavuşması Gereken Karanlık (01/12/2015)
Karanlıktaki Işığın Umudu İle Yaşamak (01/11/2015)
Silinen Hayatlar (01/10/2015)
Tesadüfi Yaşamlar (01/09/2015)
Yarım Bırakılan Hayatlar (01/08/2015)
Makbul Olmak (01/07/2015)
Haziran Umudu (01/06/2015)
Sessiz ve Sadık Dost (01/05/2015)
Umuda Uyanış (01/04/2015)
Kadın Olmak (01/03/2015)
Görünmez Eller (01/02/2015)
Aksayan Eğitim Sistemi (01/01/2015)
Çirkin Hayatlar ve Ölümler (01/12/2014)
Bedava Hayatlar (01/10/2014)
Fütursuzca Yaşamak (01/08/2014)
Ortadoğu’nun Makus Talihi (01/07/2014)
İnsan Olmanın Gereği (01/06/2014)
Masum ve Güçsüz Olmanın Diğer Adı: Çocukluk (01/05/2014)
Düşünceden Korkmak (01/04/2014)
Umudu Yitirmemek (01/03/2014)
Öteki Olmak (01/02/2014)
Yeni Türkiye Düzeni (01/01/2014)
Ters Giden Şeyler (01/12/2013)
Modern Kölelik (01/11/2013)
Bir Tutam Yaşam (01/10/2013)
Birleşemeyen Milletler (01/09/2013)
Gelin Canlar Bir Olalım (01/08/2013)
Ağacın Gölgesindekiler (01/07/2013)
Ortadoğu Çıkmazı (01/06/2013)
Ekilen Umutlar (01/05/2013)
Farklılıklarla Bütünleşmek (01/03/2013)
Birlik Olmanın Bedeli (01/02/2013)
Belki Bir Umut Doğar (01/12/2012)