Site İçi Arama

Aşağıdaki formu kullanarak sitemizdeki yazılarda arama yapabilirsiniz.

Suriye’ye Müdahale Ve Türkiye’nin Rolü

Yücel Bozdağlıoğlu

Suriye’de muhaliflerle, iktidar güçleri arasındaki çatışma yoğunlaştıkça, uluslararası alanda Suriye’ye askeri bir müdahalenin gerekliliği konusundaki sesler de hızla yükselmeye başladı. Fakat işin ilginç olan tarafı, örneğin petrol zengini Libya konusunda inisiyatifi kimseye bırakmayan Batı’nın Suriye konusunda topu Türkiye’ye atması. Geçtiğimiz ay içerisinde, Batı basınını takip edenler, hemen tüm gazetelerin, ağız birliği etmişçesine, Türkiye’nin Suriye’ye müdahale etmesi gerektiği yönündeki yazılarıyla karşılaşacaklardır. Türkiye’nin bölgede kilit ülke olduğu ve Suriye’deki istikrarsızlığın doğrudan Türkiye’ye zarar vereceğini söyleyenler, aslında, Türkiye’yi maşa olarak kullanmak istemektedirler. Türkiye’nin bu yönde politika izlemesi, yarardan çok zarar getirecektir.

DOLDURUŞA GELMEK

Libya konusunda Türkiye’yi dışlayan Batılı ülkeler, Suriye konusunda aynı istekliliği göstermiyor. Tersine bir müdahale yapılacaksa bunu Türkiye’nin yapmasını yada böyle bir müdahalede öncü rolü oynamasını istiyorlar. Örneğin İngiliz The Telegraph gazetesi bir analizinde «Türkiye askeri yeteneği, ulusal güvenlik çıkarları ve elverişli coğrafi konumu ile Suriye’ye müdahale edebilecek tek ülkedir” görüşünü dile getirmekte. Bu analizlerde öne sürülen fikirlerin, Başbakan R. Tayyip Erdoğan’ın «Suriye bizim iç işimizdir” demeciyle aynı zamana rastlaması, Batı’nın Türkiye’yi tehlikeli bir dolduruşa getirmeye çalıştığı izlenimi yaratıyor. Ümit ediyoruz ki Türk yetkililer bu oyunun farkındadır. Aksi taktirde, Türkiye Orta Doğu’yu kasıp kavuran karmaşanın içine düşme tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktır.

Suriye tabii ki Türkiye için önemli bir ülkedir. Özellikle PKK konusunda kilit konumdadır. Suriye’ye karşı Türkiye’nin sert politika izlemesi, Suriye’nin PKK’lı teröristlere yeniden barınma imkanı sağlamasına yol açabilir. PKK’nın son günlerde şiddetin dozunu arttırmasını şimdiden Suriye’ye karşı izlenen politikalara bağlayanlar her geçen gün artmakta. Geçmişte PKK konusunda Türkiye’nin Suriye ile savaşın eşiğine geldiği hatırlanacak olursa bu ihtimalin göz ardı edilmemesinde fayda var.

Diğer önemli bir nokta ise, Türkiye’nin bölgedeki karışıkların içine çekilerek ona bir taşeronluk görevi verilmesi. Böyle bir izlenimin yaratılması bile, AKP hükümetinin bölgede lanse etmeye çalıştığı «komşularla sıfır problem” politikasının zedelenmesine hatta inandırıcılığını yitirmesine sebep olacaktır.

Aslında bölgede yaşanan gelişmeler ve Türkiye’nin tutumu «komşularla sıfır problem” politikasının da sürdürülebilir bir politika olmadığını da ortaya çıkardı. Daha önceki yazılarda da belirttiğim gibi, bir ülkenin dış politikasının temel belirleyeni, o ülkenin çıkarıdır. Bu çıkarı gerçekleştirmek için diğer ülkelerle çatışma içine de girilebilir. Çünkü bir ülkenin çıkarına olan bir durumun, diğer ülkenin de çıkarına olacağının bir garantisi bulunmamaktadır. Uluslararası alanda «ortak çıkar” kavramı çok az rastlanan bir durumdur; sık rastlanan ise «çıkar çatışmasıdır”. Ayrıca sıfır problem sadece size bağlı bir durum da değildir. Suriye ve diğer örneklerde görüldüğü gibi diğer ülkelerin iç dinamikleri de bu süreçte önemli bir rol oynamaktadır. Son olarak, uluslararası dinamiklerin de dikkate alınması ve bu dinamiklerin iyi okunarak uygun politikaların belirlenmesi gerekmektedir. Libya örneğinde görüldüğü gibi, stratejik öneme sahip ülkelerin geleceği söz konusu olduğunda, büyük devletlerce saf dışı bırakılma olasılığı her zaman bulunmaktadır.

SONUÇ

Türkiye’nin sadece Suriye konusunda değil, tüm bölge ülkeleriyle olan ilişkilerinde hassas bir döneme girilmekte. Bu dönemin en az zararla atlatılması için yapılacak en önemli şey, fayda-maliyet analizi yapılarak en uygun politikaların belirlenmesi. Bu aşamada, «Batı’nın taşeronu” izlenimi yaratacak her türlü politikadan uzak durulması temel öncelik olmalıdır. Aksi taktirde komşularla «bol problemli” bir döneme girmemiz çok yakındır.



01/09/2011



Yazarın diğer yazıları

Şangay İşbirliği Örgütü mü Avrupa Birliği mi? Türkiye’nin Seçimi Geleceğini de Belirleyecek (01/02/2013)
ODTÜ Olayları ve Üniversiteler (04/01/2013)
Türkiye Neden Bir Mısır Olamaz? (04/12/2012)
Cumhuriyet Kutlamaları (02/11/2012)
Toplum Mühendisliği (01/10/2012)
İntikam Kültürü (04/07/2012)
Fransız Seçimleri ve Türkiye (08/05/2012)
Şimdi Ne Değişti? (01/04/2012)
21. Yüzyılda Türkiye’de Siyaset ve Eğitim (08/03/2012)
Soykırım Yasası, Hrant Dink ve Post-Kemalizm Tartışmaları (01/02/2012)
Fransa ve Ermeni Soykırımı Tasarısı (01/01/2012)
Türkiye´nin Tehlikeli Orta Doğu Politikası (01/12/2011)
Terör ve Bölgesel Güç Dengesi (01/11/2011)
Türkiye’nin Yeni Dış Politika Stratejisi Ve İsrail’le İlişkiler (01/10/2011)
Refah Devleti ve Terörizm (01/08/2011)
12 Haziran Seçimleri ve CHP (01/07/2011)
Demokrasi ve Yerel Yönetimlerin Özerkliği (01/06/2011)
CHP Dönek ve Faşist Bir Parti Mi? (01/05/2011)
STRATEJİK DERİNLİĞİN SONU… (01/04/2011)
Yasemin Devrimi’nin Ardından (01/03/2011)
Yasemin Devriminden Çıkarılacak Dersler (01/02/2011)
Demokratik Özerklik Belgesi Üzerine (01/01/2011)
Din ve Demokrasi: Endonezya Örneği (04/12/2010)
İran, Irak ve Ortadoğu´da Yeni Dengeler (04/11/2010)
İsrail ve PKK (01/10/2010)
Amerika Irak´tan Çekilirken (01/09/2010)
12 Eylül ve Anayasa Değişikliği (01/08/2010)
Türkiye, İsrail ve ABD (01/07/2010)
Kıbrıs Seçimlerinin Düşündürdükleri (01/06/2010)
Polonya, ABD Hegemonyası Ve Küresel Güç Mücadeleleri (01/06/2010)
Globalleşme, Kimlik Politikaları ve Ermeni Meselesi (01/04/2010)
Türkiye - Ermenistan İlişkileri ve Kıbrıs (01/03/2010)
Türk Dış Politikasında Yeni Yönelimler: Türkiye-İsrail Krizinin Düşündürdükleri (01/02/2010)