Site İçi Arama

Aşağıdaki formu kullanarak sitemizdeki yazılarda arama yapabilirsiniz.

Günlerin Getirdiği Baskı ve Zulüm Sürerken: Yaşasın 1 Mayıs!

Cansu Akbaş Demirel

1 Mayıs sadece işçinin bayramı değil uzun zamandır. İşçinin, kadının, öğrencinin, LGBT bireylerin de bayramı; kısacası farklı pek çok kesim kendini ifade ediyor artık 1 Mayıs dövizlerinde. Ellerde rengarenk bayraklar; bir yandan sözleşmeli işçiler haklarını ararken, bir yandan kadına şiddet kınanıyor, homofobi karşıtı pankartlar açılıyor. Yemekhaneler protesto ediliyor, ‘dekan bizi işletme, müşteri değil öğrenciyiz’ yazıyor pankartlarda. Böylece çeşitlilik birer renk oluyor alanlarda; renk derken bir çiçek bahçesi değil elbette kasıt ama aslında bir çürüğün mordan sarıya geçişi gibi. Sistem bir noktada herkesi eziyor. İsimler farklılaşsa da zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayan işçi sınıfının yanı sıra kimliklerinden, yaşamlarından başka kaybedecek bir şeyi olmayan toplumsal gruplar da 1 Mayıs’ta alanlardaki yerlerini alıyorlar.

Zira kadını döven erkek egemen ev içi iktidar, ona yeterli cezayı vermeyen adaletsizlikle birleşiyor; aynı iktidar yemekhanede öğrenciyi eziyor, özel güvenliklerine (ÖGB) öğrenciyi dövdürüyor. Emeği yıkan da aynı iktidar, her yeri alışveriş merkezlerine çeviren de.

Emek meselesinin ucundan tutup bunu da atlamayayım demek değil bu yazının amacı; ama Emek protestosu sırasında gözaltına alındığını ve iki ila altı yıl arasında ceza almasının öngörüldüğünü öğrendiğim gençlerin bu durumda kalmış olmasından duyduğum üzüntü. İktidar muhalifi, yazanı, protesto edeni de eziyor.

‘Bir grup genç’

Ben mi daha çok görür oldum yoksa son dönemde gençlere-öğrencilere yönelik şiddet gittikçe artıyor mu sorusunu soruyorum kendime. Üniversitelerde şiddet olayları artıyor. ‘Dicle Üniversitesi karıştı’, ‘İstanbul Üniversitesi’nde şiddet olayları’, ‘Ankara Üniversitesi Cebeci Kampüsü üç gün süreyle tatil edildi’ gibi haberleri son dönemde daha sık görüyoruz sanki. Elbette her zamanki gibi artanın, şiddetin miktarı mı yoksa görünürlüğü mü olduğunu bilmek mümkün görünmüyor. Üniversite gençleriyle görüşülmediği sürece elbette.

Diğer yandan, haklarını aradığını söyleyen öğrenci gruplarının muhatap alınması yerine marjinalize edilmesi ve devamında hedef gösterilmeleri bir sorun olarak karşımıza çıkıyor. Gerçekten haklarını mı arıyorlar, aradıkları hak mı değil mi kısmı bile tartışılamıyor. Doğrudan şiddete maruz kalmasalar dahi kendilerine şiddet uygulanmasına sessiz kalınması önemli riskler barındırıyor. ‘Bir grup gencin’ dayak yediği özel güvenlikleri ve üniversitelerin güvenliği meselesini ise bir kere daha düşünmek gerekiyor.

‘Buna varıncaya kadar’

Her konuda sosyal medya farklı kesimlerin tepkisini görmek açısından önemli bir alan olarak karşımıza çıkıyor ama her zamanki gibi okuyucunun ne kadar farklı kişilere ulaştığı önem kazanıyor. Tabii bunlara ne ölçüde sabır gösterebildiğiniz de ayrıca önemli. Son dönemde sabır göstermekte en çok zorlandığım yorumların başında ‘buna varıncaya kadar’ yorumcuları geliyor. Bu kişiler, genelde kültürel değerlere ve yakın tarihe ilişkin İnci Pastanesi ve Emek Sineması’nın yıkılması gibi olayların aslında çok da önemli olmadığı, onlardan önce ilgilenilmesi gereken farklı konuların olduğu benzeri yorumlar yapıyorlar. Böylece, sorunların önemleri bir tartışma konusu haline getirilip varlıkları önemsizleştirilmeye çalışılıyor. ‘Bir bina yıkılmış çok mu ?’, ‘Emek’e gösterilen duyarlılık şuna gösterilseydi’ benzeri sözler umut kırıcı oluyor.

Tüm bunlara rağmen umudu kaybetmeden ve ertelemeden bu konuları gündemde tutmak gerekiyor. Nisan’da temsili olarak koltuklarımızı bıraktığımız çocuklar dönüp bizden ‘gerçekten’ hesap sormasın diye.

Sonuç olarak bu sene yemekhaneler ve Emek de dövizlerdeki yerini alacak gibi görünüyor. Tam da bunları gözden geçirmeye bir kez daha imkan verdiği ve umutları taze tutmaya bir vesile olduğu için:

Yaşasın 1 Mayıs!



01/05/2013



Yazarın diğer yazıları

Okumasak Da Dinlesek (01/03/2014)
Sümerlerle Bir Ömür: Muazzez İlmiye Çığ (01/02/2014)
‘Benim Kitaplarım’ (01/12/2013)
Cezasızlık, Umut ve Stefan Zweig (01/10/2013)
Cezasızlık, Umut ve Stefan Zweig (11/09/2013)
Fidandan Ağaca (01/08/2013)
Ali Orhan İlkkurşun’un Anıları (19/06/2013)
Yeni Bir Kaynak: İzmir Yangını Hakkında Ön Rapor (16/05/2013)
Siyaset Aracı Olarak Kadın (07/03/2013)
Cenazelerin Hatırlattıkları: Barış Hemen Şimdi (01/02/2013)
Üniversitenin İşlevi (06/01/2013)
Kim Satıyor, Kim Alıyor, Kim Ödüyor? : Silah Ticareti Kılavuzu (16/12/2012)
İstanbul’da sergi zamanı (14/11/2012)
Schubert Seven Kedi (01/10/2012)
Hatırlatma: 20 Haziran’da Mültecilik Sorunu (20/06/2012)
Nisan Ayına İki Kitap: Dinlememişler ve Yeniden Başlamak İsteyenler İçin (02/04/2012)
Soru Cevap ve Bir Hayat: Sedef Kabaş’ın Nermin Abadan Unat Söyleşisi (01/03/2012)
Politikada Nezaket de Vardı: İsmail Cem (23/01/2012)
Yeni yılda öteki olalım: Siyahbeyaz Dizisi (01/01/2012)
Dizisini İzledik, Kitabı da Çıkmış: Reşat Nuri Güntekin (07/12/2011)
‘Hiçbir şeyden korkmasaydık!’: Mino’nun Siyah Gülü (01/12/2011)
Ekim Ayının Kazananı: İçimizdeki Zalim (03/11/2011)
Köylüyü Şehirlilere Sevdiren Adam: Ruhi Su (01/09/2011)
Nerede Demokrasi? (01/06/2011)
‘Dranas Yalvarası: Tanrım Merhamet Et Kula’ (01/06/2011)
Bahara Yakışmayan Yazı (01/05/2011)
72. Koğuş ve (Eski) Bursa Cezaevi (01/04/2011)
Seçime 4 Ay Kala: Cumartesi Anneleri (01/03/2011)
Katiller ve kahramanlar (09/02/2011)
İzmir´de Mülteci Olmak (02/05/2010)
İzmir´de Mülteci Olmak (05/02/2010)